Konfekt - Tussuduft

Ég gæti trúað því að þetta sé fyndnasta íslenska grínatriði sem ég hef séð. Á ævinni.

adverts gary gilmore's eyes

Mikið djöfulli er þetta nú fínt lag. Síðast þegar ég vissi bjó trommari The Adverts, Laurie Driver, á Íslandi. Hafa lesendur frekari vitneskju um afdrif hans?

Óléttar konur grípur oft ómótstæðileg löngun í eitthvað alveg sérstakt, oftast matarkyns. Gildir þá einu hvort smekkur fyrir viðkomandi hlut hafi verið til staðar fyrir óléttu eður ei. Ég held að ég sé óléttur. Mig langar alveg gríðarlega, djöfullega mikið í Los Lobos stuttermabol.

Toggi pungsjampó er byrjaður að blogga á slóðinni thorgrimur.eyjan.is. Grípum niður í eina af mörgum áhugaverðum sögum Þorgríms:

"Hinn yndislegi Gunnar Eyjólfsson leikari læddist aftan að mér þar sem ég sat á Kaffitár á dögunum. Hann spurði: ,,Þorgrímur, hvað er það að tala?”. Ég reyndi að hugsa eitthvað djúpt og viturt en sagði svo eitthvað kjánalega spekingslegt. Þá sagði þessi mikilsverði maður sem treystir lífsins orku dags daglega. Enda er hann Qi-Gong maður: ,,Að tala er að rjúfa þögn!”

Það er svo margt að, svo margt sem gerir mig reiðan, svo margt sem hræðir mig, svo margt sem gerir mig ringlaðan, innifalið í þessum örfáu línum að mér verður orða vant. En eitt er víst: ég mun fá martröð í nótt, og sú martröð mun skarta mér, Togga og Gunna í aðalhlutverkum og sögusviðið verður Kaffitár.

Ricky Gervais guests on the F-Word

Ricky Gervais getur verið mjög funny. Mæli með þessu - fyndnasta stöffið er í endann.

China Crisis - Black Man Ray

Jæja, ég náði loksins að finna út úr þessu veseni með að pósta youtube dóti á bloggið mitt. Vandamálið var ekki ýkja flókið þegar allt kom til alls: þessi nýi blogger er vanskapaður saur. Eníhú.
Ég er í nostalgíukasti að hlusta á Liverpool hljómsveitir frá 9. áratugnum, er að tapa mér yfir OMD, Echo and the Bunnymen, Frankie Goes to Hollywood, Teardrop Explodes og svo mætti lengi telja. China Crisis eru nú samt the pick of the bunch. Hver sem þú ert og hvað sem þú ert að gera - ég skipa þér að taka þér pásu og hlusta á þetta hreinræktaða og unaðslega popp, beinustu leið frá the Pool of Life. Þetta er eins og hunang fyrir eyrun, ef þér þykir gott að vera með klístruð eyru. Þú verður betri manneskja fyrir vikið, ég ábyrgist það. Herrar mínir og frúr, frá Liverpool - China Crisis gjörið svo vel.

Eiki bleiki (eirikurg.blog.is - ég kann ekki ennþá að gera linka á þessum bjánalega nýja blogger) hvatti til umræðu um lög sem maður skammast sín fyrir að fíla á blogginu sínu. Hér er mitt framlag og hvet ég lesendur til að láta í sér heyra um þetta mál:

Það er reyndar orðum aukið að ég skammist mín fyrir að fíla eftirfarandi lög. Ég tók upp þann sið fyrir nokkru síðan að hætta að skammast mín fyrir að fíla ákveðin lög, hljómsveitir eða tónlistarmenn og horfast í augu við þær staðreyndir að hverjum þykir sinn fugl fagur, ekki er öll vitleysan eins, maður er manns gaman og margt er skrýtið í kýrhausnum. Hér er engu að síður listi yfir þrjú lög sem ýmsum hefur brugðið í brún við að heyra mig dásama, lög sem ég set ekki á fóninn í matarboðum nema ég sé í mjög góðra vina hópi:

1. Mika - Grace Kelly: Það virðist öllum vera í nöp við þennan vinalega hómósexúalista, öllum nema flestum 10-15 ára stúlkum í heiminum a.m.k. Mér finnst hann nettur. Hann minnir mig á Queen, Scissor Sisters og Abba - allt eðalgrúppur sem mótað hafa tónlistarsögu vesturlanda að ákveðnu leyti. Love Today er fínt, Big Girls enn betra, en Grace Kelly er best.

2. Bahá Men - Who Let the Dogs Out?: Ég veit ekki almennilega hvað ég var að gera árið 2000 þegar þetta lag var nánast á repeat í útvarpinu svo mánuðum skipti. Ég hef líklega verið að vinna í útvarpslausu umhverfi því ég heyrði lagið örsjaldan og þegar ég loksins hóf að fíla það af krafti voru flestir sem ég þekki orðnir svo hundleiðir á laginu að þá langaði mest til að skjóta Bahá mennina í hnakkann. Ég myndi frekar færa þeim fálkaorðuna fyrir að sjá framleiðendum fréttatíma um víða veröld fyrir sándtrakki undir myndum af hundasýningum um aldur og ævi.

3. Chris DeBurgh - Lady in Red: Efst á listanum mínum yfir lög sem skemmtilegt er að syngja í sturtu. Ekki skemmir fyrir að Chris er fanatískur Liverpool aðdáandi og flýgur reglulega í þyrlunni sinni til Liverpool til að komast á leiki á Anfield. Ég verð illa svikinn ef þyrlan hans heitir ekki Lady in Red og er rauð á litinn.

Hrafnhildur er eins og hálfs árs í dag og óskar Frívaktin henni að sjálfsögðu innilega til hamingju með þann merka áfanga. Pabbi hennar stóðst ekki mátið á afmælisdaginn heldur gerðist plebbalegur og gaf henni fótboltabúning bæjarliðsins. Hrafnhildur tekur sig afspyrnu vel út í honum og er með alla takta á tæru eins og sjá má á meðfylgjandi ljósmyndum

Kaká:



Jesus Fernandez:

Ég fór á Simpsons myndina í bíó í gærkvöldi. Ég mæli eindregið með henni fyrir þá sem eru annaðhvort:

a) börn

eða

b) bjánar

Öðrum ráðlegg ég að halda sig fjarri.

Von er á nýrri plötu frá meistara Megasi. Eins og glöggt má sjá á umslagi plötunnar ætlar Megas sér að stíla inn á yngri plötukaupendur en hans er von og vísa, hina svokölluðu "klámkynslóð".

Ef ég skyldi þurfa að standa í einhverskonar fasteignaviðskiptum á næstunni þá veit ég sko í hvern ég hringi.

Tillaga mín að nýjum þjálfara KR-inga:

Hann getur varla verið slappari en núverandi þjálfari.

...en ég er nú samt ekki svo latur að ég geti ekki séð af örfáum mínútum til að tuða aðeins yfir þessu andsk helv djö reykingabanni sem hangir yfir höfði mér eins og Michelin-kalls loftbelgur. Þetta leiðindabann skellur á þ. 1. júlí hér í Tjallistan og mér er skapi næst að gera ekki nokkurn skapaðan hlut annan næstu 12 daga en að þræða knæpur og kaffihús Liverpoolborgar, keðjureykja og vera með almennan dónaskap og leiðindi. Þannig tekst mér mögulega að gera viðskilnaðinn bærilegri, bæði fyrir mig og starfsfólk staðanna, því það veit sá sem allt veit (ég) að ég mun ekki stíga fæti inn á 99% þessara staða aftur. Planið mitt felur í sér að ég mun velja mér einn pöbb af kostgæfni til að sækja í neyðartilfellum (m.ö.o. Liverpool leikjum). Að öðru leyti er áralöngu ástarsambandi mínu við pöbba og kaffihús næstum lokið. Ég væri mellonkollí með kökk í hálsinum ef ég væri ekki svona bálreiður yfir þessu. Gerir þetta lið sér ekki grein fyrir þeirri sáraeinföldu staðreynd að það er TÖFF að reykja?

Ég var að fá glænýtt vegabréf í hendurnar. Það rennur út í júní 2012. Ég er strax orðinn kvíðinn því að þurfa að standa í því að endurnýja það eftir fimm ár. Ég nenni því bara alls ekki. Ég er latur, latur maður.

Klukkan er að ganga eitt. Það þýðir að leikdagur er runninn upp. Skiljanlega hefur verið um fátt annað rætt hér í borginni en leikinn síðustu daga og einnig hér á heimilinu, enda grunar mig að bæði eiginkona mín og dóttir séu orðnar hundleiðar á tuði og vangaveltum um einhvern fótboltaleik sem þær hafa ekki minnsta áhuga á og verði þeirri stundnu fegnastar þegar leikurinn verður flautaður af. Þetta setur þó óneitanlega skemmtilegan svip á borgina, fánar og treflar úti um allt og Steven Gerrard grímur áberandi.

Ég er mjög spenntur fyrir þessum leik, eiginlega allt of taugaspenntur og kvíðinn. Ég er dauðhræddur um að Liverpool tapi. Fór samt og veðjaði 20 pundum á að úrslitin verði 2-2 jafntefli. Það er ekki minnsta glæta að það gerist, en ég gat ekki fengið af mér að veðja á Liverpool tap og ég þykist nokk viss um að AC Milan skori hið minnsta 2 mörk í leiknum. Maður getur víst ekki átt Kaká og étið hann líka. Ég vona samt auðvitað að fólkið hjá Eurocard hafi rétt fyrir sér í auglýsingunni á þessari mynd (ég og Hrafnhildur erum líka á myndinni í lúmskt nettum stemmara).

Svo hittum við loksins George. Hann var hress en Hrafnhildur var jafnvel hræddari við hann en John og neitaði að pósa með honum á mynd nema að hafa pabba með sér. Nú á Hrafnhildur einungis eftir að hitta Paul og ég skal hundur heita ef það gerist ekki fyrr en síðar.

En nú er ég farinn að sofa. Ég á örugglega eftir að fá svipaða hálf-martröð og ég fæ alltaf nóttina fyrir svona stórleiki, að ég sofi yfir mig og missi af leiknum, sjónvarpið bili, mér verði neitað um inngöngu á pöbbinn eða eitthvað álíka skelfilegt. þessir draumar eru orðnir kunnuglegir og hræða mig ekki. Ég hræðist hinsvegar Ítalaskrattana. Vonandi reynist sá ótti ástæðulaus. Áfram Liverpool.

Jæja, 6 dagar í leikinn stóra og ég er strax orðinn hálf ómögulegur og tæpur á taugum. Mátulega bjartsýnn eina stundina en niðurdreginn og handviss um niðurlægjandi ósigur minna manna þá næstu. Eitt allra besta ráðið til að ýta svona hugarórum til hliðar um stund er að drífa sig í ASDA súpermarkað, og ekki er verra ef stafræn myndavél er með í för. Þar eru til sölu skemmtilegir hlutir eins og:



og



Því miður var uppáhaldið mitt, spotted dick, ekki til í þetta skiptið.

Þjóðin kaus Sjálfstæðisflokkinn...

...sem mér finnst mjög skrýtið. Þessir tveir voru báðir í framboði...




...og hvorugur þeirra er í Sjálfstæðisflokknum. Hvernig fær þetta staðist?

Jæja, svona er víst lífið blessað. Það hefði verið gaman að mæta Man U í úrslitaleiknum þann 23. maí, en þeir voru eitthvað slappir í kvöld strákarnir. Kannski þeir hafi kúkað full mikið á sig? Eða ræpt? Einnig er líklegt að niðurgangurinn hafi haft sitt að segja. Það er ekki auðvelt að leðja svona svakalega á sig fyrir leik og ætla svo að gera einhverjar rósir. Líklegast þykir mér þó að hin eitraða blanda skíts og mykju í stuttbuxum leikmanna hafi endanlega gert út af við vonir þeirra um að vinna Evrópubikarinn í ár. Það er synd, því ef þeir hefðu unnið hefði það orðið í þriðja sinn. Nottingham Forest hefur einungis unnið dolluna tvisvar, og því hefðu manjúmenn getað gortað af því að hafa unnið Evrópukeppnina einu sinni oftar en stórliðið frá Skírisskógi. En svona er víst lífið blessað.

Eftir leikinn í kvöld er ég uppgefinn og úrvinda, andlega sem líkamlega. Látum blómin tala.