Jamm. Fullt af fínum ábendingum í Klæng í sambandi við bíómyndirnar. Kalli er með ítarlegan lista yfir þær myndir sem hann telur standa upp úr á síðustu 3-4 árum og get ég verið sammála því að ýmsar þar eru fínar, t.d. fannst mér Last Samurai og Passion of Christ ágætis ræmur og The Pledge er frábær. Við vorum þó aðeins sammála um að ein mynd ætti heima á listanum og það er Lilya 4-ever. Af hinum myndunum sem Kalli nefnir (Vanilla Sky, The Pianist, Beautiful Mind, Unfaithful, The Day Reagan was Shot, Sum of All Fears og Goodbye Lenin) hef ég einungis séð Vanilla Sky og ég skeindi mér nú bara á henni. Addi segir að það vanti fullt hjá mér og nefnir ýmsar myndir til sögunnar; Donnie Darko (ekki séð), Kill Bill (ágætur fyrripartur en ekkert æði), Lord of Ringo Starr: The Return of B.B. King (hef ekki séð hana frekar en aðrar myndir úr þessum þríleik), Requiem for a dream (djöfulli öflug mynd, en ekki alveg nógu góð til að meika það á listann minn), Spirited away (Spiri who?! Aldrei heyrt á þetta minnst), Mulholland Drive (ekki séð) og Punch Drunk Love (hún er góð, komst nærri listanum en vantaði örlítið upp á). Addi sér líka ástæðu til að efast um réttmæti þess að hafa School of Rock á listanum en ég trúi því hreinlega ekki að nokkur sem hefur séð þá mynd hafi ekki heillast upp úr skónum. Eva Huld minnist á Capturing the Kinky Friedmans sem ég hef ekki séð. Hefði átt að smella mér á hana í bíó í staðinn fyrir hina leiðinlegu Supersize Me. Hún talar líka um Dirty Pretty Things sem ég hef ekki heldur séð. Eins og sjáið er ég ekkert voðalega duglegur við að fara í bíó og er því alls ekki í neinni aðstöðu til að gera svona lista sem taka má mark á. Ég steingleymdi hinsvegar einni mynd - hinum magnaða fjallgönguheimildartrylli Touching the Void. Hún er ótrúleg, ótrúleg alveg hreint. Sérlega eftirminnilegt er atriðið þar sem annar tjallinn lýsir þeirri reynslu að fá ofsjónir og ofheyrnir eftir að hafa skrölt fótbrotinn og hlandblautur yfir óbyggðir án matar og drykkjar í marga daga sem "odd...........very odd." Það er hætt við að einhverjir kanar hefðu notað örlítið dramatískari lýsingarorð. En jæja, takk fyrir ábendingarnar. Bæjó.

Orð dagsins

Enginn er spámaður í sínu föðurlandi nema á stuttum nærbuxum sé

- Hermann Gunnarsson.

Biffen

Ég var í afar leiðinlegum tíma áðan og fór að hugsa um hversu fáar virkilega góðar bíómyndir ég hef séð á síðustu árum. Ég hugsaði mikið og lengi um þetta, enda kennslustundin jafn löng og hún var leiðinleg. Ég komst að raun um það að á síðustu 3-4 árum, eða síðan 2001, hef ég séð 10 verulega góðar myndir. Auðvitað hef ég séð nokkrar ágætar, fyndnar o.s.frv. en einungis 10 sem hafa heillað mig verulega og skilið eitthvað eftir sig, sannkallaðar 5 stjörnu myndir. Þær eru:

Elling (2001)

Yndisleg mynd um yndislegt fólk og manni líður yndislega meðan maður horfir á hana og finnst manni vera yndislegur í smá tíma eftir að hafa horft á hana. Það er ekki létt verk.

Adaptation (2002)

Fór á hana þunnur í Köben og leið verulega skringilega á eftir. Sannkallað meistaraverk - frumlegt handrit og leikurinn sérlega góður. Nicholas Cage, Chris Cooper og Meryl Streep eru alla jafna vonlausir leikarar, en ekki í þessu meistarastykki.

All or Nothing (2002)

Assgoti fínt þunglyndi frá Mike Leigh. Hans besta mynd by far.

City of God (2002)

Mögnuð mynd um vopnuð börn í Brasilíu. Mjög svo töff - á alla kanta.

Lilja 4-ever (2002)

Það á ekki af honum Lukas Moodyson að ganga. Fucking Amal og Tilsammans eru báðar mergjaðar og þessi ekki síðri. Ein áhrifamesta mynd sem ég hef séð - á því leikur enginn vafi. Hvernig fær hann litla krakkagrislinga til að leika svona vel?

24 Hour Party People (2002)

Leikin heimildarmynd (en samt ekki) um tónlistarlífið í Manchester frá árdögum pönksins fram til miðbiks 10. áratugarins. Ótrúlega skemmtilega gerð mynd og Steve Coogan fer á kostum sem Tony Wilson. Tónlistin meiriháttar. Partý!

American Splendour (2003)

Þrælgóð mynd um ofurlúða sem hefur allt á hornum sér. Paul Giamatti er ómótstæðilegur í aðalhlutverkinu.

Finding Nemo (2003)

Ég er ekkert mikið fyrir teiknimyndir en þessi finnst mér meiriháttar. Ég veit ekki alveg af hverju - hún er bara svo djöfulli krúttuleg, og bráðskemmtileg.

School of Rock (2003)

Jack Black er hreint stórkostlegur sem tónlistarnörd sem kennir börnum að rokka á nördalegan hátt. Ef hugtakið "feel-good movie" á einhverstaðar við þá er það hér.

Metallica: Some Kind of Monster (2004)

Mögnuð heimildarmynd og ein sú besta sem ég hef séð úr þeim geiranum. Metallicu-liðar eru nánast hlægilega miklir hommar bak við tjöldin. Stanslaus skemmtun.


Þannig er nú það. Þetta eru þær 10 myndir sem hafa heillað rassinn á mér upp úr buxunum á síðustu árum. Það skal nú alveg viðurkennast að ég hef verið fremur latur við að smella mér í bíó í seinni tíð og ég hef eflaust misst af heilum helling af meistaraverkum. Svo er ég alveg pottþétt að gleyma fullt af eðalmyndum. Ábendingar um slíkar eru vel þegnar.

Halli var sá eini sem svaraði spurningu gærdagsins rétt. Ég og bandarískar húsmæður eigum það vitaskuld sameiginlegt að vera "æst í Íþróttaálfinn."

Haraldur hlýtur að launum miðann sem á stendur nýja PIN-númerið mitt. Honum er svo frjálst að nota það að vild.

Spurning dagsins:

Hvað eiga ég og bandarískar húsmæður sameiginlegt?

Svör óskast í Klæng Sniðuga.

Sweet dreams are made of this

Í nótt dreymdi mig Kalla Bjarna, Jón Sigurðsson (500 kallinn), Andreu Róberts og Betu Rokk. Þau voru öll eitthvað að sýsla úti í Viðey.

Af hverju getur mig ekki dreymt erlendar, glamorous stjörnur á exótískum stöðum? Jeff Lynne í Legolandi væri t.d. vel þegið.

Kim

Jæja, það lítur út fyrir að jólin geti jafnvel orðið þolanleg í ár. Sjálfur meistari meistaranna, Kim Larsen, ætlar að gefa út jólaplötu, og það á sjálfan afmælisdaginn minn þ. 8. nóvember. Guð blessi Kim. Þessi plata, sem ber hið frumlega nafn "Jul & Nytår", er langefst á óskalistanum mínum í ár. Hún skal sko fá að hljóma, ó já! Næst á eftir Kim á óskalistanum eru svo plöturnar með Kalla Bjarna og Nylon og svo langar mig í einhvern flottan kaffibolla, ég er nefnilega að safna þeim. Ég er hættur að biðja um Snoop Dogg dúkkuna því það virðist ekki skipta máli hversu oft ég set hana á listann - ég fæ hana aldrei.

Buddy

Ég var að rölta niður Laugaveginn um daginn og sá þar mann sem var að selja geisladiska á götuhorni. Ég leit á úrvalið hjá honum og sá að hann bauð til sölu 3 diska safn með Buddy Holly á aðeins 1000 krónur. Ég er mikill Buddy maður og var því spenntur fyrir þessu - lagalistinn leit vel út og verðið fjandi gott. Það var einungis eitt sem böggaði mig - framan á disknum stóð: "The Best of Buddy Holly & The Picks." Ég hafði nefnilega alla tíð staðið í þeirri trú að hljómsveitin hans Buddy Holly hefði heitið The Crickets en ekki The Picks. Ég ákvað að kanna málið og orðaskiptin milli mín og sölumannsins voru eitthvað á þessa leið:

Ég: "Sæll, er þetta ekki eitthvað dúbíus diskar?"
Hann: "Nei."
Ég: "Hverjir eru The Picks?"
Hann: "Nú, hljómsveitin hans Buddy!"
Ég: "Hét ekki hljómsveitin hans The Crickets?"
Hann: "Jú. Og líka The Picks."

Sölumaðurinn var svalur og horfði á mig ísköldu augnaráði. Við þessu gat ég lítið sagt. Ég vildi ekki opinbera heimsku mína ef raunin hefði svo verið sú að Buddy hefði spilað með The Picks í fjöldamörg ár án þess að ég vissi af því. Ég var þó nokkuð viss um að svo væri ekki - en sölumannviðrinið hlýtur að hafa dáleitt mig því ég keypti fjárans diskana. Þegar ég svo smellti þeim undir geislann heima hljómuðu þeir nokkuð vel um stund þangað til ég fór að taka eftir einhverjum skringilegum bakröddum sem ég hafði aldrei heyrt áður í lögunum. Ég fór þá að lesa innan í umslagið (sem ég gat auðvitað ekki gert á staðnum því diskarnir voru rígplastaðir í bak og fyrir) og komst þá að því að þetta var samansafn af bestu lögum Buddy Holly með bakröddum sem þessir andskotans The Picks höfðu bætt inn á lögin árið 1984 - heilum 25 árum eftir andlát Buddy Holly. Þið getið rétt ímyndað ykkur hversu vel hallærislegar karlakórabakraddir passa vel við hin fullkomnu popplög Buddy Holly, svona: "úúúúvapp, úúúúvapp, vapp, vapp, aaaaaaaaaíííííí" kjaftæði. Þetta gerir diskana auðvitað gersamlega óáhlustanlega, og sjálfan mig reiðan og 1000 krónum fátækari. Mórallinn er: ekki kaupa diska af götusölum. Reynið bara að forðast götusala eins og heitan eldinn og ef þið neyðist til að labba framhjá einum slíkum - hrækið þá á hann.

Henke

"Íslendingar eru sterkir og duglegir og eiga þar að auki mjög góða og einkar hávaðasama áhorfendur sem standa vel við bakið á þeim og mynda rosalega stemmningu."

Been doing a little boozing have you Henrik! Huh! Suckin back on grandpas old cough medicine?!!!

Annars er ég að fara á völlinn á eftir ásamt Himma. Hann heldur með Svínum, afsakið, Svíum í leiknum. Ég held hinsvegar með Íslandi. Af hverju? Nú, ég er Íslendingur! Og það skiptir ekki máli hversu hrottalega illþyrmilega íslenska landslið mun nokkurntíma sökka (ekki að það geti sökkað mikið verr en um þessar mundir) - ég mun alltaf styðja þá. Gegn Svínum, þ.e.a.s. Það er auðvitað borin von að þessir þjálfararæflar muni nokkurtíma velja rétta menn í liðið - og hvað þá í byrjunarliðið - en Veigar Páll gæti kannski gert einhverjar skráveifur á þessum fjórum mínútum sem hann er vanur að spila í hverjum leik. Að setja þennan mann ekki í byrjunarliðið er einfaldlega óskiljanleg ákvörðun. Ég er samt Bjartur í Sumarhúsum og spái markalausu jafntefli. Nema auðvitað að Veigar Páll byrji inni á. Þá vinnum við 3 - 0.

Skellti mér á Bubbamyndina um daginn. Hún er skemmtileg en alls ekki vönduð. Hún reynir líka að vera fyndin en er það alls ekki, a.m.k. ekki þegar hún reynir að vera það. Samt skylduáhorf.

Dodgeball er hinsvegar ekki skylduáhorf. Hún nálgast það m.a.s. að vera skylduóhorf. Nær því þó ekki alveg.

Kveðja,

Kjartan Frímann Guðmundsson

Greg (rass)Kinnear heldur sínu striki í ofsóknum sínum á hendur mér. Það eitt og sér er slæmt, en lengi getur vont versnað. Nú hefur hann fengið Andie McDowell í lið með sér. Greg svífst greinilega einskis því Andie er vafalaust allra leiðinlegasta leikkona sögunnar og hefur alla tíð farið í mínar fínustu taugar. Kannski væri ráð að hætta að horfa á Bíórásina?

Ég fór í Rúmfatalagerinn áðan til að skoða þvottagrindur. Ætli ég lýsi þeirri reynslu ekki best sem "ofsafenginni skemmtun." Þar stóð ég frammi fyrir því að velja á milli tveggja tegunda af grindum. Önnur heitir "Ego" og hin "Falco". Þetta er erfitt val, en um leið þægilegur höfuðverkur. Ætli Ego verði ekki fyrir valinu - sérstaklega þar sem ég er einmitt á leiðinni á tónleika með Ego á Nasa á föstudagskvöld. Fyrir viku fór ég á Mannakorn í Salnum og vikuna þar áður á Grafík í Austurbæ. Ekki ónýtur árangur og ná þremur af goðsagnakenndustu íslensku sveitunum í sama mánuðinum. Nú bíð ég bara spenntur eftir því að Tennurnar hans afa drífi sig í reunion túr. Hver vill koma með á Ego? Upphitun heima hjá mér ef áhugi er fyrir hendi. Þar mun Bubbi flæða eins og vín. Yndislegt!

Hönnunarslys!!!

hvað er að ske? Þetta er viðbjóðslegt ferlíki maður. Hreint og beint ógeð. Á að drepa mann lifandi hérna?

Mér þykir Greg Kinnear leiðinlegur leikari. Þessvegna þykir mér afar leiðinlegt að geta ekki með nokkru móti kveikt á sjónvarpinu án þess að hann sé á skjánum. Mannhelvítið er búið að ofsækja mig síðustu 10 daga eða svo. Þetta er náttúrulega bilun!

Hversu unaðslegt er það að dreyma djús, vakna sárþyrstur og eiga hátt í 20 lítra af djús í ísskápnum til að svala sér á?

Svar: Mjög unaðslegt.

Fór á Grafík tónleika á fimmtudaginn. Helgi Björns er snillingur. Annars er ég bara upptekinn við að búa til mix spólur handa vinum mínum. Langar einhverja fleiri í? Pottþétt stöff fyrir þessar löngu keyrslur á Hnífsdal.

Af bubbi.is:

Pistill fra Bubba M
9-9-2003

Jæja gott fólk nú er haustið komið og ég Er að gera mig kláran nú er það tónleikaferð sem kemur til með að stand í 2 mánuði platan 1000 kossa nótt kemur út 6 okt ef altt geingur eftir þá er ég búin að loka þessum 3 plötum um fjölskilduna Lífið er Ljúft Sól AÐ Morgni og 1000 kossa nótt fer að vinna í síðuni og læt ykkur fylgjast með Bubbin

Fæst orð hafa minnsta ábyrgð.

Egó á Hafnarbaffkkanum á laugardagskvöldið kl. 22.30. Ég er speffnntur yfir þessu, ég verð að segja það. Egó er tvímælalaust besta hljómsveit Íslandssögunnar. Auðvitað hefði verið skeffmmtilegra að hafa uffpprunalega lænöffppið með Beffgga og Þorleif í uffrrandi stuði en, eins og Rofflling Stones orðuðu það: "Undercover of the Night." Ég mæti í stuði á niður á höfn á laugardagskvöldið og heimta að fá sem flesta Egóista með mér. Búum til stemmningu kraffkkar! Höfum gaman! Líf og fjör! Allir í góðum gír! Hafið samband við mig og við gerum gofftt úr þessu. Ég fer einungis fram á eitt: Effkki, fyrir alla muni, gleyma góða skapinu. It´s ON like Donkey KONG, beeeyatch!

Jó! Nýi þjálfarinn að eyðileggja Liverpool liðið. Hvað er eiginlega að manninum? Veit hann ekki að Murphy er einn af mínum uppáhaldsgæjum? Svo ætlar hann að selja Owen líka þessi fáráðlingur. This will not stand, this aggression against Kjarri will not stand, man.

Annars er bloggletin í mér í sögulegu lágmarki þessa dagana. Er að fara að sjá fitty rúgbrauðið í höllinni á eftir, vona að hann verði betri en Pink, sem olli mér smá vonbrigðum. Fifty er reyndar hálfgerður hommi, en ég á von á góðum tónleikum.

Mér líður vel, betur en mér hefur liðið í áraraðir. Já, Hemmi minn.

Baneitrað Samband á Njálsgötunni...

er subbulega fyndin bók.

Deuce Bigalow er óþyrmilega fyndin mynd.

"You know, Antoine's got a really bad temper. One time, I dropped  cigar ash on his carpet, and he made me pick it up..........with my anus!"

Í næstu mynd skellir hann sér til Amsterdam. Ætti að geta virkað.
 

Hmmmm....

Reykjavík, Ísland utandyra í svona veðri....?

Gef því séns.

Sérstaklega þegar maður er að hlusta á Dancing in the Moonlight, lagið góða sem var hópnauðgað í einhverri viðrinis bílaauglýsingu - þá í flutningi einhverrar kynhverfrar hljómsveitar að nafni Toploader. Í upprunalegri útgáfu King Harvest er lagið hinsvegar óumræðanlega gott. Ekki er lagið Ooh Child með The Five Stairsteps heldur neitt slor, svo ég tali nú ekki um The Summerwind, hvort sem heldur er í flutningi Sinatra eða Bogomil Font. Öll hafa þessi lög til að bera einhvern ómótstæðilegan ljúfsáran sjarma. Ljúfsárindi eru skrýtið fyrirbæri og ég get vel ímyndað mér að þessi tilfinning, að finnast eitthvað ljúfsárt, fari misvel í fólk. Oftast fer hún hræðilega illa í mig og gerir það að verkum að ég fyllist sorg og söknuði, en stundum, eins og í dag, finnst mér hún dejlig. En hvað er svosem ekki dejligt í svona rjómablíðu? Hvað er ég annars að tuða? Þetta bull í mér hlýtur að bera vott um kynvillu - og ég er sko enginn hommi! Enginn hommatittur, sko! Áfram KR!!!